Buenos Aires: het leven en de dood.
Dagboek
Tango

Er zijn veel redenen om in Buenos Aires te zijn maar er is één doorslaggevende reden: de tango. Ik houd van de tango, van de muziek en de dans. Ik leerde de tango dansen 'alsof je kwaad bent op elkaar'. In Buenos Aires is de tango de dans van de verleiding, van de verleiding vér voor het moment suprême. De tango is pikant zonder ooit ordinair te worden. Zoals hier, in Buenos Aires, heb ik de tango nooit gedanst gezien. Iedere namiddag worden er op tenminste drie plekken langs de Florida voorstellingen gegeven. En dan ben ik er. Ieder danspaar heeft een eigen stijl zodat je van de een naar de ander kunt lopen en iets nieuws zien. Voor de lege winkel van Harrods – moet nog komen of is alweer weg – danst een paar heel beheerst, de nadruk ligt op danstechniek. Even verderop dansen twee paren de tango met humor en spot. De heren dansen tegen elkaar op: wie is de beste, wie gaat met de eer strijken? De dames draaien er om heen, maken een keuze en dan toch weer niet. Spanning, spot, lol! Maar de grootste, de allergrootste, danst niet op de Florida. Die danst op zondagmiddag op de Plaza Dorrego. Een vrouw zegt tegen me: 'Schon in die Lufthansamaschine hat der Reiseführer uns von ihm erzählt.' 'Hij', want hij heeft zo'n uitstraling dat zij verbleekt tot aangeefster en dat is misschien het enige minpuntje. Hij is een grote, tamelijk zwaar gebouwde man – er gaat vast iedere dag een grote biefstuk in – met het overhemd bijna tot aan de navel open – uitzicht op een oerwoud van borsthaar – en een stevig gezicht met lang zwart achterover gekamd haar. Een first class womanizer. Dames komen hem even groetend aanraken en dan krijgen ze een minzame kus, naast het oor. Ik laat me voor hem niet ombouwen want op zijn best beland ik in die damesrij.

Hij staat met kaarsrechte rug, iets naar voren hellend – zijn schoenen hebben hoge hakken – en zo danst hij ook: iets naar voren hellend alsof hij duwt. Wat een souplesse voor dat grote lijf! Maar het mooiste is die kop, de gedrevenheid die zijn ogen uitstralen en vooral dat glimlachje van triomf. Niet de triomfantelijke glimlach van de gemakkelijke overwinning maar de glimlach van de meesterschaker die weet dat hij de partij gewonnen heeft. De tango is de dans van de verleiding en hij verstaat die als geen ander. Hij doet meer dan dansen. Hij legt elke dans uit: de achtergronden, de passen, het ritme. De Porteño tango, de Parana tango en de Europese tango, 'alsof je kwaad bent op elkaar' en de mensen moeten daar om lachen. Die man is geobsedeerd door de tango. Als hij (en zij) pauzeert komen mensen, vooral jongeren, vragen stellen en hij legt weer uit, doet voor. Een groot danser en een groot mens. Hij haalt geld op en een straatjochie doet net alsof hij geld in de hoed doet. Hij negeert het niet, in tegendeel: hij pakt uit zijn hoed een biljet van twee peso en geeft dat aan het ventje als was het wisselgeld. Dat is klasse hebben! Van een lange pauze maken paren gebruik om zelf de tango te dansen. Een oudere dame danst met de handschoen. Hij ziet het, kijkt een paar tellen, trekt zijn bretels recht en vraagt haar ten dans. Hij danst op haar niveau, eenvoudig, maar met dezelfde gedrevenheid als bij zijn professionele optreden. En tussen zijn hand en de hare is de handschoen. Hij vervangt die handschoen niet maar brengt hem tot leven voor een minuut, misschien anderhalf; groot geluk. Het is ontroerend; op zo'n moment gaat even het doek van de wereld open en zie ik een glimp van het verborgen paradijs. Voor zulke momenten reis ik eigenlijk.
Video
Paginaknop
Website
Recoleta