Petra: voor de goden en de doden
Dagboek
Petra is niks

Petra is niks! Ik overdrijf natuurlijk een beetje maar Petra is toch wat tegengevallen.

Petra, hoofdstad van de Nabateën, is een verzameling van in zandsteen uitgehouwen tempels en tombes. Het is geen driedimensionale maar tweedimensionale architectuur; het is gevelarchitectuur. Er is geen verhouding tussen de uitbundige gevels en de achterliggende ruimtes; de ruimtes zijn vrij klein en donker. En de gevels zelf: op het eerste gezicht indrukwekkend maar bij nadere beschouwing nogal protserig. Het is een verzameling van Egyptische, Griekse en Romeinse stijlelementen. De eerste top-bezienswaardigheid is gelijk bij de entree: de 'Treasury', in roze zandsteen. Die gevel is nog decor geweest voor 'Indiana Jones and the holy grale'. De andere top-bezienswaardigheid ligt helemaal aan de andere kant: de 'Monastery' en je moet er zo'n 800 treden voor op. Alles wat aan tombes en tempels tussen Treasury en Monastery ligt is aardig maar meer ook niet, eerder vulling. Nee, het is niet te vergelijken met Palmyra of Baalbek. Wie briljante elegante en gedurfde architectuur wil zien, gaat naar Palmyra. Aan de ruïnes is nog goed te zien wat een prachtige stad dat geweest moet zijn. Baalbek is imponerend vanwege de massa van de architectuur en, bij die massa, goed geproportioneerd.

Voor mij is het niet de architectuur van Petra die indruk maakt. Natuurlijk, dat alles is uitgehouwen, en dat moet een enorm karwei zijn geweest, is indrukwekkend maar dat neem ik na een tijdje toch voor kennisgeving aan. Wat Petra bijzonder maakt zit ín de steen: de kleuren. Het is een fijne zandsteen met banden in roze, geel, groen, wit en zwart, waarschijnlijk ijzer- en mangaanneerslag. Die banden lopen niet recht maar golven en het gevolg is dat de wanden van de tempels en tombes, zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant, prachtig getekend zijn, als een modern schilderij. Het is een fenomeen waar ik niet op uitgekeken raak. En dan is er de indrukwekkende natuurlijke setting. Petra kom je binnen via de 'Siq', een nauwe kloof, soms niet meer dan drie meter breed en met tientallen meters hoge loodrechte wanden. De Siq slingert over meer dan een kilometer langzaam naar beneden en dan sta je plotseling voor de Treasury. Petra zelf ligt in een vallei omgeven door kale bergpieken, als een geheime stad. Het is de natuur, in kleur en vorm, die op mij indruk maakt, niet de Nabateense cultuur.

Petra, de geheime stad van de Nabateeërs, is Jordaniës topattractie.